ساعقه

۰ · 00:34 AM

پندهای سعدی شیرازی

جوهر اگر در خلاب افتد همچنان نفیس است و عبار اگر به فلک رسد همان خسیس است. استعداد بی تربیت دریغ است و تربیت نا مستعد ضایع. خاکستر نسبی عالی دارد که آتش جوهری علوی است و لیکن چون بنفس خود هنری ندارد با خاک برابر است و قیمت شکر نه از نی است که آن خو خاصیت وی است ـ

چــــو کنعان را طبیعت بی هنــــر بود

پیمبر زادگـــــی قــــدرش نیفـــــــزود

هنــــر بنمای اگـــر داری نــه گوهـــر

گل از خارست و ابــراهیـــــم از آزار

- - - - - - - - - - -

دشمنی ضعیف که در طاعت آید و دوستی نماید مقصود وی جز آن نیست که دشمنی قوی گردد و گفته اند: بر دوستی دوستان اعتماد نیست تا به تملق دشمنان چه رسد و هر که دشمن کوچک را حقیر می دارد بدان ماند که آتش اندک را مهمل می گذارد ـ

امــروز بکش چو می توان کشــت

کآتش چو بلند شد جهـــان ســوخت

مگـــذار که زه کنـــد کمـــــــان را

دشمن که به تیر می تـــوان دوخت

- - - - - - - -

حکیمی را پرسیدند: چندین درخت نامر که خدای عزوج آفریده است و برومند هیچ یکی را آزاد نخوانند مگر سرو را که ثمره ای ندارد گوئی در این چه حکمت است؟ گفت: هر یکی را دخلی معین است به وقتی معلوم گاهی به وجود آن تازه اند و گاهی به عدم آن پژمرده و سرو را هیچ از این نیست و همه وقتی خوش است و این است صفت آزادگان ـ